Dert Bendeyse Derman Kimde?

                         

     Pazartesi sendromlu bir pazar gecesinden merhaba dostlar! :)) Yalnız bu merhaba'lı girişlere çok alıştım. Yazma isteğiyle gelip nasıl bir giriş yapacağımı bilemediğimde eli boş geri dönmelerimin önünü kesti. :)) İzninizle bir süre daha bunun ekmeğini yemek istiyorum a dostlar!

      Geçtiğimiz hafta yine envai çeşit ilacı ve spreyi komodinin üzerine serdiğimiz günler yaşadık. Evet, doğru bildiniz, şu malum salgına biz de yakalandık. Önce Miray, sonra ben... Tam eşimin bağışıklığına "Vay anasını sayın seyirciler!" diyerek şapka çıkartacakken bugün o da hastalık bayrağını devraldı. Nazar ettim adama, iyi mi?

      Bu hastalığın en güzel tarafı iki gün okula gidememekti. Doktor daha fazla rapor verecekti halime acıyıp ama bilirsiniz, dünyayı ben kurtaracağım. "Neyime gerek o kadar dinlenme, iki güne dipçik gibi olurum." dedim. Doktordan çıkınca bir pişman oldum, kendi kendime söylendim ama şükürler olsun ki gerçekten de iki gün bana çok iyi geldi.

     Bazen içten içe bir şeylerin içinden çıkamadığımı, sıkışıp kaldığımı hissettiğimde sanki bedenim de ruhuma ayak uyduruyor, daha kolay hastalanıyorum. Sonra o hastalık süreci, belki biraz dünyevi kaygılardan uzaklaşıp can derdine düşme hali, bana iyi geliyor. "Sana ne kızım, boşversene!" kafasına daha çabuk geliyorum. Yani senin anlayacağın, bu hastalık süreci ilaç gibi geldi bana.

    Okula döndüğümde kendimi hassas bir konunun ortasında buldum. Hande Hanım beni panikle odasına çağırdı ve okul polisiyle birlikte durumu anlattılar. Ben tabii bizim kurumda bu nazik konularda tecrübe edindiğim için hiçbir detayı atlamadan, bir günümü o işe ayırarak meseleyi güzelce halletmiş oldum.       

     Veli, öğrenci ve okul polisi gittikten sonra Hande Hanım bana bir sarıldı arkadaşlar, böyle şaşırdım kaldım. "Haddim değil ama..."diyerek işimle alakalı övgülerde bulundu. O anki şaşkınlıkla sadece teşekkür edebildim ama böylece tatlıya mı bağladık nedir? :)) En azından Hande Hanım gerektiğinde canla başla işimi yaptığımı, niyetimin bir şeylerden kaçmak olmadığını görmüştür herhalde, dedim. Tabii son zamanlarda ortaya çıkan asi yanım da hemen "Amaaan boşversene!" diye yapıştırdı tepkisini. :))         

     Eskiden Portekiz dizileri olurdu. Böyle sevgililerimiz tam ayrılmışken lüzumsuz bir sorun onları tekrar bir araya getirirdi ve günün sonunda o saçma mevzuya "İyi ki yaşanmış." derdik. Hahaha, konumuzla alakası yok gibi ama işte bazen de böyle oluyor arkadaşlar...         

     Yarın okul var diye saçını yapmışken gece birden ateşin çıkıp hasta olabiliyorsun. Sonra o hastalık sana bir süredir ihtiyacın olan nefes alma alanını veriyor. Rutin bir okul sabahında işler birden çetrefilli hale gelebiliyor. Ve o çetrefilli sorun, senin çalışma etiğini ve stilini anlatsan da anlamayacak insanlara kendiliğinden bir cevap olabiliyor. 

       Dermanımızı bulduran, bize nefes aldıran dertlerimize ne mutlu o halde! :))

      Tabii siz yine de hasta olmayın inşallah. :)) Şimdiden mutlu bir hafta dilerim hepinize canımlar... 🍂

4 Non Blondes- What's Up