Çıtır Ama Kırılmaz

   Günaydın herkese :)) Hafta sonuna son bir gün kala, havaların da açmasıyla ne güzel bir sabah, değil mi ?:) Ve son günlerde öyle güzel uyuyorum ki, yedi saat uyku benim ilacımmış meğer :)

    İş yerindeki durumları sizlerle paylaşmıştım. Sanırım o sorunu büyük oranda çözdüm. Hem de kendi tarzımda. Çirkefleşmeden.

    Hande Hanım, etik prensiplerime aykırı olduğunu düşündüğüm ve beni disiplin kurulunun bir parçası gibi gösterecek bir görevi yapmam konusunda oldukça ısrarcıydı, biliyorsunuz. Oysa benim açımdan süreç zaten yeterince netti. Disiplinle ilgili bir olay rehberlik servisine geldiğinde öğrencilerle tek tek görüşürüz, gerektiğinde aileleriyle görüşürüz. Olayın öğrenciler üzerindeki psikososyal boyutunu değerlendirir, öğrencilerin ifadelerine yer verir, konuyla ilgili görüş ve önerilerimizi tarafsız bir şekilde, öğrencinin iyiliğini gözeterek rapor halinde sunarız.

   Bu süreç tahmin edebileceğiniz gibi zaman ve emek isteyen bir iş. Sonrasında disiplin süreci kendi usulü içerisinde ilerler. Benim görevimle disiplin kurulunun görevi arasında da böyle bir sınır olduğunu düşünüyorum.

    İşte Hande Hanım, soruşturma kısmında benim de yer almam konusunda çok emindi. Ben ise bunun hem mesleki sınırlarım hem de etik anlayışım açısından doğru olmadığını düşünüyordum. Üstelik zorunda olmadığım bir şeyin görevimmiş gibi ifade edilmesine de ayrıca sinir oluyordum. Bunu geçen sene güzellikle ifade etmeye çalıştım. Sonrasında disiplin işleri başka bir müdür yardımcısına devredilince de konu daha fazla uzamadan devam ettik.

    Bu sene disiplin işleri yeniden Hande Hanım'a verilince ve artık müdür de değişince, ben de daha net bir çıkış yapabildim. Ama bu durum beni bir yandan da ikircikli hissettiriyordu. Çünkü yeni gelen müdürle Hande Hanım'ın arasının iyi olmadığını biliyordum ve ben, idari nezaketi elden bırakmadan süreci yönetmek istiyordum. 

   Dün Hande Hanım kendiliğinden odama geldi ve risk altındaki öğrencilerle ilgili bilgi paylaşımı yaparken konu konuyu açtı. Artık ben açıkça şunu sordum:

 " Hande Hanım bakın, sizin de öğrenci iyiliğini düşündüğünüzden şüphem yok ( Azıcık yalan söyledim kabul, çaktırmayın :)) Ancak ben de sizinle aynı noktadan bakarak bunun doğru olmadığını söylüyorum. Ben bu soruşturma toplantılarına katılmayacağım. Normalde usulen müdüre gidip dilekçe de verebilirim konuyla alakalı. Ama hem sizin müdürle olan durumunuzdan dolayı hem de kurum içi iklim adına önce sizinle bunu netleştirmek isterim. Eğer sizinle anlaşamayacaksak ben müdüre bu görevi reddettiğimi ifade eden bir dilekçe yazacağım. İster o alsın ilçeye yollasın, ister mahkemelik olalım sorun değil. Emsal karar çıkar ne yapacağımızı biliriz." dedim. Hande Hanım bir anlayışla yaklaştı ki sormayın. Tamam dedi ve beni mesleki açıdan övmelere devam etti :) Onun cephede neler oldu bilmiyorum ama ben yeniden kendimi hiç olmadığım kadar özgür ve iyi hissetmeye başladım. 

      Bu sene meslekte onuncu yılım. Eskiden iş yerinde işler yürüsün diye gereğinden fazla sorumluluğu üstüme aldığım zamanlar oldu. Halbuki herkesin bir görev tanımı var ve kimse onların işlerini kolay hale getirince teşekkür etmiyor. Ya da sen bunu yapmaya devam ettiğinde insanlar kendi görevlerini unutup sana hesap filan sorabiliyor. Mesleki açıdan kırmızı çizgilerim hep vardı bu olay örneğindeki gibi...  Bununla birlikte basit gibi görünen fakat vakit alan  başka işleri bırakınca bana harika bir alan kaldığını fark ettim. Bu alanda ister biraz kafa dinlerim, ister bir sonraki çalışmamı planlarım, istersem de  başka bir işimi bitiririm. 

      Bu açıdan bakınca otuzlu yaşlara iyi ki diyorum :)) Yirmili yaşların o çevreye duyarlı, bir kulağın tamamen dış dünyayı algıladığı zamanlar iyi değildi. Şimdi hem çıtırsın hem de kolay kolay kırılmıyorsun :) 

Queen - Another One Bites The Dust