Erzurum'da Yaz Günleri

   Memleketimin kadim şehirlerinden birinden, Erzurum'dan merhaba! 

    Siz bu satırları okurken ben Bursa'ya doğru yola çıkmış olacağım ama olsun, size bir de buradan "Merhaba"  deme fırsatını kaçıramazdım! :)) 

    Efendim eşim Erzurum'lu olduğu için ve de anne babası burada yaşadığı için geldik buralara. Bu sefer uçakla gelelim dedik, halt ettik! Meğer araba, gezme konforu açısından ne büyük lüksmüş, taksiler binmeyeli ne kadar pahalanmış, otobüsler her şehirde mi bu kadar kalabalık olurmuş, çok şükür hepsini deneyimledik. 

   Bursa'daki yoğun ve koşuşturmacalı hayattan sonra zamanın aşırı yavaş aktığı bir yere geçiş yapmak gibi geldi. Yaşlı insanların gönlünü eylemek güzel, onlarla sohbet etmek de çok güzel... Ancak onların ritminde yaşamak biraz sıkıcı! 

    Yine de Bursa'nın aşırı sıcaklarında oralarda olmak da bir lükstü elbette. O kadar güzel uykular uyudum ki, göz altımdaki koyu halkalar bir açıldı, parladım ayol! Bir de "Bursa'da su çeşmeden içilir. " diyen kimdi, sahi kimdi? Bursa'nın aşırı kireçli suları meğer saçlarımı mahvediyormuş. Götürmeyi unuttuğum saç kremlerine gerek bile duymadan yumuşadı saçlarım! Neyse, en azından suçluyu bulduk hakim bey :)) 

      Güzel olan şeylerden biri de elbette cağ döner ve kadayıf dolmasıydı. Yani yeme içme kısmı. Ve tabiiki annemin yaptığı su böreği ve mantılar... Vallahi güzel yedim ve her nasılsa bu, mevcut kiloma yansımadı. Sen Bursa'da dünyanın hareketini yap, az ye ve kilo vereme; Erzurum'da mantı ve börekleri yiyip kilo almadan dön. Vallahi ilginç!

       Bu monoton günlerimizi alt kattaki komşunun civcivleri renklendirdi.  Şöyle ki, annemlerin yaşadığı sokak iki katlı müstakil bahçeli evler hep. Alt kattaki komşunun çocukları civciv almış iki tane ve bir süredir de bahçede bakıyorlarmış. Civcivlere tel örgüden güzel bir yer yapmışlar. Sağ olsunlar, Miray'ın sevmesine, hatta civcileri arada eve bile getirmemize izin verdiler. Hepimiz alıştık onlara, sevdik besledik her gün. 

     Bu mutluluğumuz uzun sürmedi maalesef...İki akşam evvel, salonda otururken birden civcivlerin yükselen seslerini duydum. Merakla balkona çıkıp bakayım dedim ve bir kedinin, her nasılsa tel örgüden duvara zıpladığını gördüm. Civcivlerin artık sesi çıkmıyordu. Ve babam kontrol etmeye gittiğinde civcivlerden birinin olmadığını, diğerinin de öldüğünü görmüş. Üzüldük hepimiz. 

   Ertesi sabah Miray yine civcivleri sevmek istediğini söyleyince annemler: " Kedi, civcivleri oynamak için dışarı götürmüş. " Dediler. Miray hemen ikna oldu ve oyununa devam etti. Eşim de gelmiş bana: "Ya aslında bu durumu çocuğa üslubunca anlatmak mı daha doğru olurdu? Sonuçta civcivleri göremeyince yine soracak, ne diyeceğiz? " Diye sordu. Senin anlayacağın uzmanlığımı konuşturmam gereken o anlardan biri ama pratikte bir cevabım yok. Annemlerin anlattığı hikaye daha kolay geldi ilk etapta. Bir yandan eşime diyorum " Civcivler kötü yola düşmüş, diyelim. Ya da özgürlük akımına kapılıp otostop çekerek başka şehirlere yelken açmaya karar vermişler, diyelim. Ne dersin? " 

     Bence komikti. Yani ben çok güldüm. Eşim de başını sallayarak benim uzmanlığıma başvurmaması gerektiğini anladı diye umut ediyorum. 

     Öyle işte. Tabi merak ediyorsanız sonrasında  üzücü durumu kızıma basitçe ve üslubunca anlatmaya çalıştık. Bizim karın ağrısıyla anlattığımız olayı kızım dinledi ve gayet normal karşıladı. Babamın kuşu Bahtiyar ile sakin günlerimize devam ettik.

Ay böyle anlatırken aklıma şu sahne geldi. :)))  

 Bir sonraki yazıyı evimden yazmayı dört gözle bekliyorum! Adios beybiler :)